جهت

رابطه دین وخدا یک رابطه یکطرفه نیست ، به این معنی که ما فقط باید از دین به خدا برسیم بلکه یک رابطه دوطرفه است یعنی باید از دین به خدا واز خدا به دین برسیم ؛ این مساله به این معناست که دین نباید به عنوان یک ابزار رفتن  به سوی خدا ، آنچنان مورد توجه قرار گیرد که پس از مدتی تبدیل به هدف شود و هدف که خداست فراموش شود به گونه ایی که پیروان ادیان مختلف ،یکتا پرستی را رها نموده به دنبال دعوای مذهبی و دینی و جنگهای صلیبی باشند ؛ در عین حال باید به گونه ایی خداوند متعال را شناخت که لازمه وجود دین بر هر فرد  مشخص شود . مثالی که می توان  بیان کرد این است که :اگر در یک جامعه نه چندان بزرگ قانونگذار، قوانینی را وضع کند و در بعضی موارد رعایت این قوانین بر مردم این جامعه سخت و ناگوار باشد  اگر قانونگذار برای مدتی قانون را بردارد وقتی که مردم آن جامعه بر اثر بی قانونی به مشکلات عدیده و پیچیده بر می خورند، هرگاه سرقتی صورت گرفت و هیچ کس به آن رسیدگی نکرد ، هرگاه قتلی رخ داد و قاتل مجازات نشد مردم خود با اشتیاق به دنبال راهی می گردند که از این وضعیت رهایی پیدا کنند و مطمئنا به دنبال بهترین و کامل ترین راه آن میگردند نه راهی که ناقص است، و پس از گذشت مدتی دوباره آنها را  با مشکل مواجه می کند. اینجاست که مردم برای رسیدن به هدف که خداست به دنبال بهترین راه میگردند و بر سر راهی که آنها را به خدا میرساند تعصب بیجا نخواهند داشت . مهم نیست که ما چه دینی داریم ، مهم اینست که برای رسیدن به سعادت وخوشبختی و رهایی از پلیدی و تباهی  به دنبال هدفی باشیم که با رسیدن به آن هدف ، کوچکترین منافعی که برای ما بدست می آید خوشبختی است . هدف همه کوهنوردانی که از یک کوه مرتفع بالا می روند رسیدن به قله است ؛ کسی نمی تواند دیگری راسرزنش یا  مسخره کند که تو از راه اشتباهی می روی و یا از راهی می روی که سخت تر و رسیدن به هدف دیرتر خواهد بود ؛ چه بسا همین شخص که که یا به عقیده خود(به اشتباه) و یا واقعا، بهترین و کوتاهترین راه را در پیش گرفته بر اثر یک غفلت و بی مبالاتی از کوه سقوط کرده و  نه تنها به هدف نرسد بلکه به نابودی برسد . اگر کسی واقعا به دنبال رسیدن به هدف باشد راههای مختلفی را امتحان می کند تا یکی از آنها به هدف برسد . شخص تشنه هر مسیر و جهتی را که به او برای رسیدن به آب نشان دهند خواهد پیمود تا به آب برسد حتی اگر کسی که او را راهنمایی کرده یک کودک باشد ، پس برای کسی که واقعا به دنبال هدف است هر راه و راهنما یک مورد توجه قرار می گیرد و حداقل بر روی آن فکر می شود  . اگر ما بر روی یک راه که یک ابزار است اصرار و تعصب بیجا به خرج می دهیم یا تشنه نیستیم و یا هدف را نشناخته ایم و فقط راه را دیده ایم و بس ؛ راهی که اکنون بجای وسیله تبدیل به هدف شده ،نه تنها هیچ ارزشی ندارد بلکه راهی است که مستقیما ما را به نابودی خواهد رساند در حالی که ما فکر می کنیم با پیمودن آن به هدف خواهیم رسید . خدایی که ما می شناسیم خدای واقعی نیست ، خدای حقیقی با خدایی که ما برای خود ساخته ایم خیلی متفاوت است . خدای حقیقی خدایی است که ما در روز قیامت او را خواهیم دید(درک خواهیم کرد) ، خدایی که از نزدیک بزرگی و عظمتش را و صفات و اسماء مخصوص به او را در حد توان خودمان درک خواهیم کرد . شاید بتوان گفت افراد بسیار بسیار اندکی هستند که وقتی خدا را در آن روز درک می کنند احتمال می داده اند که خدا اینگونه باشد . نزدیک شدن به شناخت خدا  به لطف و یاری خدا و مطالعه قرآن و پیروی از ائمه و تفکر حاصل می شود . خدایانی که ما برای خود ساخته ایم مظهر نفسانیت و علایق دنیوی وبعد حیوانی انسان هستند ؛ خدایانی که امر ونهی آنها، فقط بر اساس منطق ناقص ما که شدیدا با نفس سر کش ما در آمیخته شده ،می باشد . اگر امروز ما خدا را موجودی سختگیر و بی منطق می دانیم، اگر خدا را وجودی می بینیم که در روز قیامت بخاطر کوچکترین مساله ای که ما از روی نا آگاهی و فراموشی انجام داده ایم ما را شدیدا عذاب خواهد کرد بدون ،هیچ عدالتی ؛ اگر ما خدا را وجودی می دانیم که اگر ما بزرگترین گناهان را انجام دهیم و حق دیگران را ناحق کنیم و….. ما را با کوچکترین توبه واستغفار زبانی خواهد بخشید و همان خدا، دیگران را بخاطر انجام  کوچکترین گناه بدون قبول توبه از او ، شدیدا تنبیه میکند ، این خدا خدای ما است  نه ، بلکه این خدا ماییم و این ما هستیم که خدای همه کس و همه چیز هستیم و با خدای حقیقی هیچ نسبت و رابطه ای نداریم .

No related posts.

Related posts brought to you by Yet Another Related Posts Plugin.