زنبور

دنیایی که ما در آن زندگی می کنیم دنیای فِلشها و جهت نماها است.یعنی دنیا فقط فِلش و جهت نما دارد و دیگر هیچ چیز ندارد.با کمی دقت می توانیم بعضی از این فلشها را ببینیم؛ این فلشها خیلی زیاد هستند ، بعضی کوچک ، بعضی بزرگ ، بعضی مستقیم و بعضی کج هستند.گاهی اوقات دو فلش، کاملا عکس جهتِ هم را نشان می دهند و گاهی دو فلش تا قسمتی باهم یک جهت هستند ولی در سر یک دوراهی از هم دور می شوند.در دنیا هر چه را بخواهید برای آن فلش راهنما و جهت نما وجود دارد؛ که بعضی از این فلشها از هدفی که شما دنبال آن هستید خیلی دورند و بعضی خیلی نزدیکند.بعضی خیلی بزرگ، بعضی کوچک وتعدادی هم متوسط هستند در واقع این فلشها نشانی راهی هستند که ما برای رسیدن به هدف خودمان باید از آن راه برویم. هنر ما این است که پیام هر یک از این فلشها را بفهمیم تا راهی را که به هدفمان منتهی می شود پیدا کنیم خیلی از فلشها بر خلاف ظاهرشان ما را به بی راهه و چه بسا به نابودی می رسانند.اگر کسی بخواهد به هدفش برسد باید آنقدر از لحاظ فکری و علمی قوی باشد که با نگاه به فلشها و جهت آنها بفهمد، که آخر مسیری که آن فلش نشان می دهد به کجا می رسد و الا اگر هر فلشی را دنبال کند، اگر شانس بیاورد و به نابودی نرسد،احتمالش خیلی کم است که تا آخرعمرش، یکی ازآن فلشهایی که تمام عمرش را برای امتحان آنها گذاشته به هدفش برسد .وقتی ما اراده انجام کاری را می کنیم بلافاصله فلشهای      زیادی جلوی پای ما به وجود می آید که هر کدام یک راه را نشان می دهد ؛یکی راه درست ،یکی راه نادرست ،یکی در مدت خیلی کوتاه ،یکی بلند مدت ودیگری …اگر هدف وجود نداشته باشد وقتی نگاه می کنیم هر فلشی یک راه را به ما نشان می دهد که معلوم نیست کدام به نتیجه خوبی میرسد و عاقبت آن چیست؟ و این یکی از بدترین حالات است که ممکن است پیش آید .در اینجا به کسی نیاز است که بداند هر فلش به کجا می رسد و عاقبت آن چیست و به ما بگوید ، کسی که ما بدون اینکه آن راه را برویم  و درآخربفهمیم که چه نتیجه ای دارد ،با علم و تجربه اش بگوید کجا باید رفت و کجا نباید رفت . بعضی وقتها کسی که می خواهد حرکت کند و هدفی را دنبال کند فلشهایی را که جلوی پایش باز می شود دنبال می کند و خیلی خوب پیش می رود و مطمئن است که راه را  درست آمده است ولی یکباره به خودش می آید و می بیند راه را تا حدود زیادی درست آمده ولی در یک فلش خیلی کوچک اشتباه کرده و حالا به بیراهه رسیده و چه بسا به نابودی .بعضی از فلشها هم راه را حسابی دور می کنند و رسیدن به مقصد را خیلی سخت ودشوار می کنند .بعضیها از اول به بیراهه می روند و آخرش هم نابودی است و کاملا مشخص است ؛بعضی هم از اول راه درست را به طرف هدف نشان می دهند و در آخر هم به هدف می رسند اگر چه کوچک هستند.بعضی فلشها هم ظاهرا راه آسانتر و بهتری را به طرف هدف نشان می دهند ولی …نمی توان گفت فقط باید فلشهای کوچک را دنبال کنیم تا به هدف برسیم بلکه بعضی اوقات ظاهرا راه را کاملا درست میرویم ولی اشتباه در یک فلش کوچک باعث نابودی ما می شود و حتما باید خودمان را به فلش بزرگتری برسانیم تا ما را به راه اصلی و درست هدایت کند  چرا که اگر آن فلش بزرگ ما را درست هدایت کند احتمال موفقیت و رسیدن به مقصد و هدف خیلی بیشتر است و ریسک اشتباه در فلشهای کوچک هم کمتر است؛پس باید فلشهایی را که کوتاه ترین و سریع ترین راه را نشان می دهند دنبال کرد تا کم کم به فلشهای بزرگ و نهایتا فلشی که نوک آن نزدیک ترین چیز به هدف است رسید.ولی تا وقتی فلشهای کوچک را دنبال نکنیم حتی اگر به بزرگترین فلش هم برسیم نمی توانیم راهی را که آن فلش به ما نشان می دهد دنبال کنیم چون فلشهای کوچکتر را دنبال نکردیم و به اندازه کافی قدرت پیمودن راه را نداریم؛ ولی اگر فلشهای کوچک را به درستی دنبال کنیم وراه آنها را به ترتیب طی کنیم وقتی به بزرگترین فلش می رسیم موفق عمل می کنیم؛ همه ما میدانیم که هدف فلش نیست چه کوچکترین چه بزرگترین بلکه هدف ، مقصودی است که برای رسیدن به آن سختی طی کردن این راه را به جان خریده ایم ، باید خیلی احتیاط کرد چون یکی از خطرات راه این است که به جای هدف و مقصود ،فقط فلشها را دنبال کنیم ودر واقع هدفمان  فلشها بشوند آنوقت است که حتما به نابودی می رسیم در حالی که اصلا باور نمی کنیم و فکر می کنیم درست ترین راه را می رویم .در راه خدا هم فلشهای کوچک و بزرگ زیادی وجود دارد که انسان را به سمت خدا هدایت می کند ،ولی بزرگترین فلشی که از همه فلشها به خدا نزدیکتر است امام زمان(عج)هستند که در زمان ما مستر فلش یا رئیس فلشها هستند اگر کسی می خواهد به خدا برسد باید از طریق این فلش برود وگرنه ممکن است یا به نابودی برسد یا راهش خیلی خیلی دور شود و یا فلشهای کوچک را بگیرد و گم شود .

No related posts.

Related posts brought to you by Yet Another Related Posts Plugin.